Sabinak2 pisze:Doskonale to rozumiem
wiem, my wszystkie chyba czujemy to samo... :cmok:
Ginja pisze:Dzielna z Ciebie kobieta tak pięknie to wszystko napisałaś ach...
Kochana muszę być dzielna, jeszcze niedawno samo to stwierdzenie doprowadzało mnie do łez, że w ogóle coś muszę w takiej sytuacji, ale teraz wiem że na prawdę muszę, mam jeszcze córeczkę, która chce mieć "normalną" czyt. uśmiechniętą mamę... I po tym jak zobaczyłam Synka i po pogrzebie czuję spokój w sercu. Najgorszy jest pierwszy moment jak staję nad Jego grobem:( Chyba nie muszę pisać, co się wtedy czuje... Ale pomodlę się, "porozmawiam" z Niuniem i myślę o wiośnie, że zasadzimy kwiatuszki, że będziemy je podlewać z córcią... Jakoś muszę nauczyć się z tym żyć. Jeszcze niedawno czytając Was tak ogromnie zazdrościłam Wam tego, że już jakiś czas upłynął, że jesteście już spokojniejsze i wtedy wydawało mi się, że ze mną będzie tylko gorzej, a po pogrzebie wszystko wróci ze zdwojoną siłą. Ale okazało się że jest inaczej. W ogromnej mierze dzięki Wam, bo co innego słowa bliskich, a co innego słowa Mam, które noszą w sercu identyczny ból jak mój... Bardzo się cieszę, że tu trafiłam i oby nasze grono się już nie powiększało!!!!!
zorganizowana pisze:Właśnie dzisiaj miałam rozmowę z osobnikiem płci męskiej na temat tego kiedy zaczyna się kochać dziecko. Nie potrafiłam zrozumieć dlaczego twierdził, że dopiero jak mu przynieśli umyte dziecko, że wcześniej nie spieszno mu było. Widziałam, że nie wie o czym ja mu mówię. Ale my kobiety czujemy inaczej. Kochamy nasze dzieci bezwarunkowo, od samego początku i nie ma "do"... bo na zawsze.
Życzę Ci dalszej siły i ściskam.
piękne słowa kochana, nasza miłość już do kreseczki na teście jest niewymierna i rośnie z każdą chwilą...
A co do podejścia mężczyzn niestety tak jest... Mój mąż był pod wrażeniem pierwszego usg w pierwszej ciąży, były łzy i emocje na widok serduszka, ale sam przyznał że tak naprawdę uwierzył że ma dziecko dopiero po porodzie. My kobiety już od pierwszych mdłości czujemy niepojętą więź, partner cokolwiek jest w stanie sobie uświadomić przy bad.usg, albo nawet przy pierwszym kopniaku przez brzuch. Ale to i tak nie dorówna naszym odczuciom, co nie robi z nich bezuczuciowców... po prostu to MY mamy ten zaszczyt bycia z dzieciątkiem od pierwszej komórki i nawet jak to bycie kończy się taką tragedią, nikt nam tych chwil nie odbierze i zawsze z łezką w oku a z czasem na pewno i z uśmiechem będziemy je wspominać.
Sabinak2 pisze:Ja to po prostu przyjmuję, jesteśmy inaczej skonstruowani i chwała najwyższemu, że tak jest
nic dodać nic ująć :*
A siłę w dużej mierze (powtarzam się) czerpię od Was, bo nie czuję się tak odosobniona w tym wszystkim, nie muszę tłumaczyć się ze swoich zachowań, bo wiem że przeżywacie to samo i żadna z Was sobie nie pomyśli niczego złego, nie postuka się w czoło że coś wyolbrzymiam, za co z całego serca Wam dziękuję
![Całus :caluje](./images/smilies/a2.gif)
mama:) od 06.2009. i aniołkowa mama:( od 15.01.2011. (20tc)