logo Powiedzieć i rozmawiać Kampania jest finansowana z 1% podatku przekazywanego nam przez sympatyków i dzięki bezinteresowności naszych Partnerów oraz Ekspertów.
TY także możesz ją wesprzeć!

Etyczne aspekty dawstwa gamet i dzielenia się informacją. Sprawozdanie z kongresu ESHRE. część 1.

eshre monachiumPierwszy dzień kongresu ESHRE był poświęcony na kursy przedkongresowe.
Są to kursy całodniowe, prowadzone przez grupę specjalistów w obszarze danego tematu.
My zdecydowałyśmy się na kurs: “Etyczne aspekty dawstwa gamet i dzielenia się informacją”.

W ramach tego kursu prezentowane były następujące tematy:

  1. Psychologiczne aspekty dawstwa gamet. Przegląd danych empirycznych.
  2. Dawstwo gamet i dzielenie się medycznymi informacjami.
  3. Dawstwo gamet: czy prawa i obowiązki rodzicielskie mogą być przekazywane (scedowane)?
  4. Czy anonimowość dawców jest moralnie akceptowalna?
  5. Czy nie-mówienie dziecku jest moralnie naganne?
  6. Mówić czy nie-mówić – czy psychologowie powinni być dyrektywni?
  7. Czy dawcy mają prawo do informacji o swoim potomstwie?

Psychologiczne aspekty dawstwa gamet. Przegląd danych empirycznych.

Wykład był prowadzony przez Dr Tabitha'ę Freeman z Uniwersytetu Cambridge z Wielkiej Brytanii.

Celem tego wykładu było przedstawienie wniosków empirycznych dotyczących psychologicznych aspektów dawstwa gamet i dzielenia się informacją o dawstwie oraz naświetlenie podstawowych problemów pojawiających się w tym zakresie.

Prowadząca podzieliła wykład na trzy główne obszary badań:

  1. Psychologiczny wpływ dawstwa gamet.
  2. Psychologiczny wpływ ujawnienia / nie ujawnienia informacji o dawstwie.
  3. Psychologiczne następstwa ujawnienia / nie ujawnienia informacji o tożsamości dawcy.

Psychologiczny wpływ dawstwa gamet.

Doktor zadała tu pytanie: “Czy nieobecność zależności genetycznych pomiędzy dzieckiem i jego rodzicami wpływa negatywnie na rozwój psychologiczny dziecka i relacje rodzinie?”
I w odpowiedzi usłyszeliśmy: “Nie. Dzieci w rodzinach z dawstwa gamet czują się równie dobrze (a często lepiej) niż dzieci w innych rodzinach” (Golombok 1995)

Ponadto twierdziła ona, że nie ma żadnych dowodów na to, że brak zależności genetycznej od rodziców miałby negatywny wpływ na dobro dziecka w. To jakość rodzicielstwa i środowisko rodziny mają wpływ na dobro dziecka a nie struktura rodziny.

Psychologiczny wpływ ujawnienia / nie ujawnienia informacji o dawstwie.

Prowadząca twierdzi, że ujawnienie informacji o dawstwie nie ma negatywnego wpływu na dobro dziecka. Dzieci w rodzinach, w którym dawstwo nie jest tematem tabu, radzą sobie równie dobrze, a często lepiej niż dzieci w których dawstwo nie zostało ujawnione. (Post 2000, Chan 1998, Lycett 2004,2005, Freeman 2012).

Przedstawiła ona badania, które dotyczyły 46 rodzin z dawstwem nasienia.
W przypadku dzieci w wieku 4 - 8 lat tylko 13% rodzin ujawniło dawstwo dzieciom. I w tych rodzinach zaobserwowano więcej pozytywnych relacji i mniej konfliktów pomiędzy matką a dzieckiem. Ponadto nie zauważono różnic w rozwoju psychologicznym tych dzieci.
W przypadku dzieci w wieku 10 – 14 lat zwiększył się procent rodziców, którzy ujawnili dzieciom pochodzenie z dawstwa do 33%. Relacje pomiędzy rodzicami i dziećmi w tych rodzinach były dobre. Stwierdzono mniej konfliktów na linii matka – syn ale już mniej ciepłe relacje z ojcem, choć brak pokrewieństwa genetycznego zdawał się tu nie odgrywać roli w relacji z ojcem. Wciąż nie zauważono różnic w rozwoju psychologicznym u tych dzieci.

Podsumowując wszystkie wyniki badań dotyczące ujawniania / nie ujawniania dzieciom informacji o poczęciu poprzez dawstwo należy pamiętać, że ilość tych wyników badań jest bardzo ograniczona a różnice w rozwoju psychologicznym dzieci minimalne. Ponadto rodziny decydujące się na ujawnienie informacji, często mogą być generalnie bardziej otwarte. Jak i również większość tych badań odnosi się do odpowiedzi dzieci w trakcie wczesnego dzieciństwa, kiedy to dzieci nie potrafią jeszcze w pełni zrozumieć co oznacza poczęcie przez dawstwo.

Duże znaczenie przy ujawnieniu poczęcia poprzez dawstwo mają wiek, a także sposób i okoliczności ujawnienia. Najbardziej pozytywne jest ujawnienie we wczesnym dzieciństwie. Doświadczenia osób, które dowiedziały się o tym kiedy były nastolatkami albo już dorosłymi są inne. Osoby te często czują się sfrustrowane, zszokowane, zawstydzone. Niektórzy z nich przyznają się, że trzymanie tajemnicy o ich pochodzeniu przyczyniło się do poważnych problemów psychologicznych (Tunner 2000).

Prowadząca porównuje ujawnianie dzieciom poczęcia poprzez dawstwo do mówienia dzieciom o adopcji. Twierdzi, że zarówno w jednym, jak i drugim przypadku otwarte rozmawianie o tym z dzieckiem jest podstawą dobrych relacji w rodzinie. Dlatego wśród specjalistów obserwujemy teraz tendencję do zachęcania do mówienia o dawstwie i dlatego w Wielkiej Brytanii od roku 2005 usunięto anonimowość dawców. Ostatnio pojawia się tam także dążenie w kierunku do mówienia o prawie do poznania swoich genetycznych korzeni.

Podsumowując tą część doktor Freeman jeszcze raz podkreśla, że badania dotyczące rodzin w których ujawniono i nie ujawniono informacji o poczęciu poprzez dawstwo nie wskazują jednoznacznie czy ma to wpływ na dobro dziecka. Niemniej jednak nie ujawnienie tej informacji może skutkować przypadkowym ujawnieniem, które może mieć wiele negatywnych następstw.

Psychologiczne następstwa ujawnienia / nie ujawnienia informacji o tożsamości dawcy.

Analizując ten temat prowadząca skupiła się na dwóch aspektach ujawnienia informacji o dawstwie. Pierwszy z nich to reakcja dzieci na poczęcie poprzez dawstwo czyli odpowiedź na pytanie: czy dzieci są zainteresowane poznaniem tożsamości dawcy. A drugi to kontakt z innymi rodzinami posiadającymi dzieci od tego samego dawcy.

Doktor Freeman twierdzi, że dzieci zaczynają mieć świadomość poczęcia przez dawstwo w wieku około 7 lat. W wieku lat 10 większość z nich jest świadoma dawstwa i rozumie go we właściwy sposób. Wśród nastolatków nie pojawia się problem braku genetycznego pokrewieństwa z ojcem. Niektórzy z nich zaczynają być zainteresowani dawcą, a główną przyczyną jest: szukanie podobieństw fizycznych zarówno w zakresie wyglądu jak i zachowania a nie zawieranie z nimi głębokich relacji. Ponadto podobnie jak w przypadku adopcji jest to także związane z pojawiającą się potrzebą szukania swoich korzeni.
W tym celu prowadząca powołuje się na badania przeprowadzone wśród 165 osób poczętych poprzez dawstwo nasienia w wieku lat 13-61 (58% z nich wychowywanych w rodzinach heteroseksualnych, 23% poprzez samotne matki a 15% w rodzinach homoseksualnych). Głównym powodem poszukiwania kontaktów z dawcą była ciekawość. Nikt z powyższych nie wyraził zainteresowania nawiązania relacji z dawcą.

Spotkanie z dawcą miało przeważnie pozytywny oddźwięk:
“Ona zawsze chciała spotkać swojego biologicznego ojca ... Kiedy wysłał zdjęcie, moja córka była bardzo szczęśliwa, kiedy mogła zobaczyć, że wygląda dokładnie jak on.... “ (Matka córki poczętej w wyniku dawstwa nasienia)
“Myślałam o dawcy jako o kimś w rodzaju super-człowiek .... idealny (bazując na wiedzy, że został on wybrany z katalogu). Teraz wiem, że on jest po prostu normalny”. (19 lat z rodziny lesbijskiej)

Zdarzały się też negatywne reakcje po spotkaniu z dawcą:
“Nie spotkałam się z moim biologicznym ojcem. Wymieniłam z nim tylko kilka listów. I jego odpowiedzi mówiły jasno, że chociaż cieszył się, że się urodziłam, nie było dla niego powodem do dumy, że zdecydował się na dawstwo. Źle się czułam z tym, że moje życie było dla kogoś tylko powodem wstydu.”

Kontakt z rodzinami dzielącymi tego samego dawce znowu przynosi zaskakująco pozytywny wynik. 85% dzieci zgłosiło pozytywne doświadczenia po spotkaniu “rodzeństwa”.

“Byłam bardzo ciekawa jak rodzeństwo może wyglądać. Po połączeniu się z innymi mamami okazało się, że jest to dużo wspanialsze doświadczenie niż przypuszczałam. Staliśmy się rodziną i stworzyliśmy taki specjalny zespół.” (Matka dziecka poczętego w wyniku dawstwa nasienia).
“jesteśmy teraz jedną wielką rodziną:, “rodziną bliskich przyjaciół”, “bardzo wielką rozszerzoną rodziną”

Niestety pamiętać tu należy o ograniczeniu, jakie jest powodowane przez fakt, że mamy do czynienia tylko z bardzo niewielką liczbą znanych relacji pomiędzy tego typu rodzinami. Zdarzają się też rodziny, które szukają dla samego szukania bardziej niż do zawierania głębokich relacji.

Ciekawie prezentuje się piramida, którą pod koniec wykładu przedstawiła dr Freeman jeśli chodzi o to ile z osób poczętych poprzez dawstwo dojdzie do etapu spotkania z dawcą:

piramida dawstwo

Podsumowanie:

Podsumowując doktor jeszcze raz wspomniała o tym, że brak zależności genetycznej pomiędzy rodzicami a dzieckiem zdaje się nie mieć wpływu na jakość relacji w rodzinie i na rozwój dziecka w okresie dzieciństwa. Przy czym należy pamiętać, że jest bardzo mało informacji na ten temat odnośnie osób dorosłych.
Świadomość lub brak świadomości dawstwa nie ma wpływu na dobro dziecka. Jakkolwiek uczucia ludzi poczętych w wyniku dawstwa mogą się zmienić na przestrzeni życia i nie ujawnienie zawsze niesie za sobą ryzyko ujawnienia przypadkowego.
Wczesne ujawnienie jest zawsze utożsamianie z pozytywnym przyjęciem: dzieci z którymi rodzice rozmawiają o dawstwie od samego początku, zdają się integrować tą informację stopniowo wraz z rozwojowym budowaniem własnej tożsamości.
Osoby poczęte poprzez dawstwo, które dowiadują się o tym w wieku lat nastu albo dopiero będąc dorosłymi, mają tendencję do reagowania na to negatywnie.

Następstwem ujawnienia tożsamości dawcy może być zainteresowanie wśród niektórych dzieci do szukania kontaktów z dawcą lub innymi rodzinami. Aczkolwiek decyzje w tym zakresie są przeważnie podejmowane indywidualnie.

5
Twoja ocena: Brak Średnia: 5 (3 votes)