mam prośbę o rade lub kontakt do kompetentnego psychologa/specjalisty we Wrocławiu lub zdalnie.
W skrócie: adopcja rodzeństwa, post dotyczy córki, 13 lat, adoptowana w wieku lat 3 (nadmiernie ufna od początku w stosunku do obcych, wg mnie rad niezahamowane).
Od ok 11 roku życia córka prowokuje kontakty z płcią przeciwną, bawi się chłopakami, zmienia, flirtuje, głośna w towarzystwie, lubi zwracać na siebie uwagę, mocno akcentuje swoja szczupłą figurę, porównuje się etc. Początkowo myslałam, że to standardowe nastletnie zakochanie, choć wcześnie... Potem temat się rozkręcił - każdy obóz czy wyjazd (nawet na oazę) kończył się nowym chłopakiem, wielomiesięcznymi flirtami na fejsie/mesendżerze etc. jednoczesnie z kilkoma chłopakami, zaczepianie innych chłopaków (któryh nawet nie widziała), zachęcanie do flirtów (teksty w stylu "podobam ci się misiu", "przytuyl mnie", nazywanie ich "mężusiem", oczywiście liczne miłosne wyznania). Co nas zaniepokoiło - zmiana w zachowaniu córki, chodziła "jak na haju", podeksytowana, sztuczne wybuchy smiechu, chowanie sie w pokoju czy łazience/garderobie z telefonem, unikanie wspólneych gier czy wyjść/filmów - bo "chce jej się spać" .Dodam, że jesteśmy czujni i blisko - po odkryciu tych telefonicznych flirtów odinstalowalismy aplikacje, dużo rozmawialismy o odpowiedzialności, deklarowaniu miłości, bawieniu sie uczuciami innych etc. Córka zapewniała, że się zmieniła, rozumie etc.
Ostatnio (po ok 3-4 miesiącach od poprzedniej akcji) zauwazyliśmy zmiany w jej zachowaniu - znowu: unikanie kontaktów, niewyspana, chowanie sie w pokoju, wybuchy smiechu, rozdraznienie i tak w kółko. Okazało się że wykradła nam smartfona, odtworzyła konta na FB i ponownie nawiązała kontakty z kilkoma chłopakami których widziała ponad rok temu - uczyniła jednego czy dwóch swoim chłopakiem, wyznaje miłość (kocham cie misiu, tęsknie, przytulk mnie, najchętniej bym cie zacałowała, nie bądź zazdrosny, relacjonowanie kadej minuty etc.). Smartfon zastapiony został zwykłym telefonem... ale mam poczucie że to przeceić nie źródło problemu. Co robić? Jak rozmawiać? Do kogo sie zwrócić? Mam wrażenie, że nie docieramy do niej, jest zimna, zachowuje sie jak uzalezniona od tych emocji - kortyzolu...
Mówimy o zabawie ludźmi, o miłości - zawsze otwarcie rozmawialiśmy o wszystkim, ona sie patrzy, przytakuje albo nic nie mówi... i robi swoje. Kłamie, kombinuje...
Poradźcie proszę... Ze starszą córką (16 lat) nie miałam takich akcji (odpukać
![Wink ;)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Pozdrawiam