Czy spróbować?

Na Wasze pytania z zakresu psychologicznych aspektów niepłodności odpowiadają członkinie Polskiego Stowarzyszenia Psychologów Niepłodności:
Aleksandra Gozdek-Piekarska - psycholog kliniczny
Dorota Gawlikowska - psycholog kliniczny
Tatiana Ostaszewska-Mosak - psycholog kliniczny
Daria Terlikowska- psycholog o specjalności klinicznej, absolwentka seksuologii klinicznej
PSPN zrzesza psychologów zajmujących się zagadnieniem niepłodności oraz wspieraniem osób doświadczających sytuacji przedłużających się niepowodzeń prokreacyjnych.

Moderator: Osoby zatwierdzające - psycholog2

Zablokowany
biedroneczka7
Posty: 290
Rejestracja: 11 wrz 2013 16:20

Czy spróbować?

Post autor: biedroneczka7 »

Obecnie staję przed drugą ważną decyzją czy ponownie spróbować szczęścia z in vitro. Z trzeciego podejscia mam córkę, wyczekaną wytesknioną. Mam juz 38 lat, córka ma 6 lat i bardzo by chciała mieć rodzeństwo. U nas problemem bylo słabe nasienie. Mąż przy pierwszych i kolejnych próbach leczenia przez in vitro bardzo źle do tego podchodzil. Owszem jeździł ze mną na badania ale to było z przymusu, ja mialam wrażenie że ciągnę go jak na porwozku. Jemu to wszystko jedno... A mi bardzo zależało jak matce. Do dzis splacamy kredyt zaciągnięty na procedure. Ale wiem, że bylo warto. Przy dziecku zawsze bylam sama mąż się w nic nie angażował. Ale świadomość że mam w koncu moją córeczkę wszystko mi wynagradzala. Teraz chcialabym znowu sprobowac. Wiem że będą to kolejne wydatki i znowu bede z tym wszystkim sama ale bije sie z myslami czy zaryzykować... Zawsze robie to dla siebie takie mam wrazenie. Niestety nie mam sie kogo poradzic...

starania od 2008r

2009 4xIUI :(

2009 IVF - Artvimed Kraków :(

2011 ISCI - Macierzyństwo Kraków :(

2013 zmiana kliniki na Angelius Provita Katowice kwalifikacje do programu MZ

2015r córka :D :*



Dorota Gawlikowska
Ekspert Bociana
Posty: 24
Rejestracja: 07 lip 2013 13:42

Re: Czy spróbować?

Post autor: Dorota Gawlikowska »

Dzień dobry Pani,

Decyzja o posiadaniu dziecka, zarówno pierwszego jak i kolejnego, jest ważnym i często trudnym etapem w życiu pary. W Pani podpisie przeczytałam, że starali się Państwo o córeczkę aż siedem lat, pisze Pani, że przeszła trzy procedury in vitro i wiązało się to z zaciągnięciem kredytu oraz dużym osamotnieniem. Wyobrażam sobie, że musiało to być dla Pani bardzo trudnym doświadczeniem. Trudno się dziwić, że może Pani dziś, pomimo radości z posiadania córki, mieć wątpliwości czy podoła kolejnym próbom i samotności w wychowywaniu tym razem dwójki dzieci.

Z Pani postu wnioskuję, że relacja między Panią a mężem nie jest dla Pani zadowalająca. Czuje się Pani osamotniona w tym związku zarówno w pragnieniu posiadania dziecka, jak i staraniach o nie oraz późniejszym rodzicielstwie. Jednak są Państwo nadal razem, a Pani nie wspomina o chęci odejścia od męża. Rozumiem więc, że dla Pani związek ten jest także źródłem pozytywnych doświadczeń i chce Pani go kontynuować. W takim przypadku warto byłoby skorzystać z pomocy terapeuty par, który być może pomógłby Państwu lepiej zrozumieć przyczyny braku porozumienia w kwestiach związanych z rodzicielstwem. To ważne i dla Państwa, i dla dzieci, które zawsze korzystają, jeśli relacja między rodzicami jest bardziej ciepła i bliska, a przede wszystkim potrzebują mieć i mamę, i zaangażowanego, kochającego ojca. Pani jako mama starająca się ewentualnie o drugie dziecko czy przeżywająca kolejną ciążę także będzie potrzebować systematycznego wsparcia ze strony partnera i warto o to wsparcie zadbać wcześniej poprzez skorzystanie wraz z mężem z pomocy psychoterapeuty. Przede wszystkim zaś warto wspólnie z mężem decydować o tak ważnych krokach, jakim jest posiadanie dzieci i tu wsparcie terapeuty także mogłoby być pomocne. Córeczka Państwa ma dopiero sześć lat i z pewnością może marzyć o rodzeństwie, ale w tym wieku nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego, z czym wiąże się obecność w domu maleńkiego dziecka. Dlatego to Państwo w pierwszej kolejności musicie niestety wziąć na siebie odpowiedzialność za tę trudną decyzję. Starania o dziecko metodą in vitro, choć często niezbędne i skuteczne, także nie dla wszystkich są łatwe. Warto byłoby więc także omówić z terapeutą Państwa uczucia i myśli związane z ewentualną decyzją o leczeniu niepłodności i dopiero wtedy zdecydować, czy czujecie się Państwo na nie gotowi.

Zachęcam Panią, aby nie zostawała Pani sama z tym tematem i poszukała psychoterapeuty par, który pracując realnie lub online spotka się z Państwem i pomoże zdjąć ciężar decyzji o posiadaniu kolejnego dziecka z Pani barków i zadbać o Panią, Pani męża i Wasz związek w tej trudnej sytuacji.

Pozdrawiam serdecznie,
Dorota Gawlikowska

biedroneczka7
Posty: 290
Rejestracja: 11 wrz 2013 16:20

Re: Czy spróbować?

Post autor: biedroneczka7 »

Moja córka bardzo kocha tatę. Mój mąż jest specyficzny, jak rozmawiałam z nim o kolejnym dziecku, bo w sumie to jest nasz wspólny wydatek, to mówił "i tak zrobisz jak chcesz"... Jestem nadal z nim, w sumie to chyba też przyzwyczajenie, czasem też zdarzają się dobre chwile... a ja cały czas myślę o drugim dziecku i wiem, że jeśli nie spróbuję to będę tego żałować do końca życia, z drugiej strony in vitro wiąże się z dużym obciążeniem dla organizmu kobiety. Zawsze chciałam mieć przynajmniej dwójkę dzieci, przykro mi, że tak sie stało ale przynajmniej dzięki mojej determinacji mam córkę. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie :)

starania od 2008r

2009 4xIUI :(

2009 IVF - Artvimed Kraków :(

2011 ISCI - Macierzyństwo Kraków :(

2013 zmiana kliniki na Angelius Provita Katowice kwalifikacje do programu MZ

2015r córka :D :*



Zablokowany

Wróć do „Pytania do psychologa”