maj 2017

W Dzień Matki...

Dziś oba maluchy trafiły do mojego brzucha. 26 maja, w Dzień Matki.
Może to będzie dobry znak?

Wiem, że każda kobieta przeżywa to wszystko inaczej, ale nie rozumiem tych, które zamiast spokojnie czekać na betę, robią miliony testów ciążowych przed czasem. Po co? Żeby się niepotrzebnie denerwować albo karmić fałszywą nadzieją? Ja aż do 7 czerwca nawet nie tknę testu. Będę żyła nadzieją, że tym razem się udało.

Strach

Jestem po punkcji. Pobrano 2 komórki jajowe.

Tylko tyle było. 5 pęcherzyków, 2 komórki. W dodatku tylko w jednym jajniku. Drugi zdechł. Albo nie wiem, co się z nim stało. Lekarze też nie wiedzą. To był ten jajnik, do którego ostatnio nie mogli się dostać. Wtedy znajdowały się w nim pęcherzyki, tylko ich nie pobrali. Teraz nie było nic. NIC. Mimo dawek Menopuru - 450 jednostek każdego dnia. A przecież właśnie po to robili drugą laparo, żeby uwolnić ten jajnik. Żeby było lepiej. Zamiast tego jest gorzej.

Zastrzyki

Znów przyjmuję zastrzyki. Trzy już za mną. Dziwne, ale tym razem mam wrażenie, że bardziej boli. A przecież powinno być odwrotnie, w końcu mąż już zaprawiony w bojach. Nie cierpię tego zapachu. Takie skondensowane siuśki… Nawet jak się nie dotyka płynu bezpośrednio, tylko np. przykłada wacik do miejsca ukłucia, to i tak potem palce śmierdzą przez kilkanaście minut i nie pomaga woda z mydłem.